Volgens Goethe was het: ‘Eerst Napels zien en dan sterven.’ Want na het zien van de stad Napels zou elke andere stad een teleurstelling zijn, zo mooi vond hij het. Je moet ervan houden, maar ook wij vinden Napels een geweldige stad. De drukte, de enorme chaos, da Michele, wij houden daar wel van.

Napels heeft Da Michele.

Da Michele is Dé ‘place to be’ voor een pizza en met recht de tempel van de pizza, zoals op de shirts van de bediening van Da Michele staat. De pizza wordt het voor eerst gedocumenteerd in het jaar 990 met als plaats van oorsprong Gaeta in Italië. Pizza is een plat brood en een variant op focaccia, dat al door de Romeinen werd gegeten. In de 16e eeuw werd in Napels de pizza verkocht als streetfood en was het beslist geen gerecht dat je in restaurants at. Volgens Da Michele is de allereerste pizzavariant de Marinara: een door schippersvrouwen (‘marinara’) gemaakt gerecht voor hun mannen na een dag hard werken. Plat deeg met een topping van tomatensaus, oregano, knoflook en rijkelijk besprenkeld met extra vergine olijfolie.

Raffaele Esposito creëerde in 1889 voor Da Michele de pizza Margherita als eerbetoon aan koningin Margherita di Savoia in de kleuren van de Italiaanse vlag: tomaat (rood), mozzarella (wit) en basilicum (groen).

Dit zijn, volgens Da Michele, de enige twee echte originele pizza’s. Meer keus is er daarom ook niet. Het restaurant werd in 1870 als restaurant gesticht, met recht ‘l’antica pizzeria’ (de oudste pizzera). En ja, ze verkopen tot de dag van vandaag alleen deze twee pizza’s.

En daarmee zijn ze succesvol, want als je rond lunchtijd komt, of rond een uur of acht ‘s avonds, dan sta je in de rij en moet je een nummertje trekken. De huidige generatie van Da Michele, ik schat de man tussen de 65 en 70 jaar, bemant zelf de kassa vooraan in da Michele zaak. En het bedienend personeel, alsmede de bakkers, zijn allemaal mannen.

 

Voor de romantiek of een gezellige avond ‘uit eten’ hoef je niet te gaan.

Het meubilair bestaat uit tafeltjes met een stalen onderstel en marmeren blad, zo’n 60 couverts, en de wanden zijn bekleed met witte en groene tegeltjes. De meeste tafeltjes zijn vierpersoons, en als je dan eindelijk wordt uitgenodigd om te gaan zitten, loop je het risico dat je een plaats gewezen wordt aan een tafeltje waar er al twee zitten.

De menukaart is simpel en hangt aan de muur bij elk tafeltje. De keuze uit een Margherita of Marinara in ‘normale, media of maxi’-afmeting en cola, fanta, bier of water als drankje. Er blijkt sprake van een uitstekende coördinatie tussen de vloer en de keuken. Want ogenschijnlijk nonchalant – er wordt niets opgeschreven -, verschijnt er rap daarna de bestelling van Da Michele.

En de smaak? Die is werkelijk voortreffelijk. Da Michele maakt doet recht aan de oorspronkelijke Margherita of Marinara. En hiervoor maken veel toeristen, maar ook de Italianen zelf, terecht graag een ommetje. Ik had het genoegen beide varianten te proeven en dit was het wachten absoluut waard. Nooit proefde ik een Margherita of Marinara met zo’n rijke smaak en zo’n perfect gebakken deeg.

Als de delicatesse op is, word je geacht te gaan afrekenen. De bedienende van het restaurant vergezelt je naar de baas achter de kassa en vertelt hem wat jij moet betalen, en de volgende gasten nemen alweer plaats aan het door jou verlaten tafeltje. Je betaalt €4,50 voor een medium variant en twee euro voor een biertje bij Da Michele. Dat ijsje als dessert kan er dan nog wel af en neem je dan maar om de hoek bij de dichtstbijzijnde gelateria.

Pizza eten Da Michele, il tempio della pizza, is de moeite waard. Nostalgie, romantiek? Ik weet het niet, maar ik heb het in ieder geval ‘gedaan’. Afgevinkt van de bucketlist!